Txikitan suge bat hartu nuen.

Jolastokian nengoen, eta lagunak zerbaitekin jolasten ari ziren. Ikustera joan nintzen, baina ez zegoen ezer, lurra baizik ez zegoen. Ondo begiratu eta gero, ikusi nuen. Suge txiki bat zen, bere gorputza lurreko kolorez margotuta, horregatik ez nuen ikusi. Umeen makilaz bultzatuta bueltaka eta saltoka zebilen sugea eta han, denon artean harrapaturik aukerarik gabe, hil zen. Gorpua makila baten zorrotzen ipini zuten. Gero, gora eta behera bota zituen. Umeen  denbora-pasa azkar bukatu zen, eta jolastokiko porlanen utzi zuten sugea. Sugea eta ni bakarrik geunden, baina ez nuen hartu. Odola, erraiak eta azala baino ez zen sugea. Han utzi nuen animalia.

Sugea aurkitu zuten lekura joan nintzen, eta  mugimendu bat nabaritu nuen. Beste suge txiki bat zen, berdina baina berria, bizirik zegoen, bere azala distiratzen zen. Bere gorputzaz belarren artean bihurguneak egiten zituen. Ez nuen oihukatu, ez nuen ezer egin, soilik ni eta sugea geunden. Hobeto ikusteko kukubilko jarri nintzen. Momentu hartan, ukitu nahi izan nuen, eta horrela egin nuen. Eskua gerturatu nuen, eta sugea pasatu zen nire azal gainean. Harrapatu nuen, eta eskutik eskura joaten zen. Sentsazio bitxia nabaritu nuen. Baina, sentsazio hura ez zen gehiegi luzatu,  beste umeek nire animalia konturatu bezain pronto nire alboan jarri ziren. Baina, nire sugea ez zen hilko nirea baitzen, eta polita baitzen. Kristalezko pote batean ipiniko nuen. Baina, ez. Sugea lurrera erori zen, eta han nire gelako animaliak berriro jolasten hasi ziren.